Dacht ik dat mijn punt log voorgoed verdwenen was. Maar hij is er weer. Hoe lang al? geen flauw idee. Ga ik er nu ook weer gebruikt van maken? 

 

Circusdieren.

 

In de Telegraaf van afgelopen vrijdag stond een artikel over het leed dat dierenbeschermers veroorzaken.

Curieus, dacht ik. Er stond een foto bij van een aantal circus medewerkers die een leeuwenwelp de fles gaven.

Onze dieren worden goed verzorgd, stond er als commentaar bij.

Het bleek dat men zich bedreigd voelde door deze zogenaamde dierenbeschermers omdat deze nu de gang van zaken tijdens de voorstellingen dreigden te verstoren.

Mijn aandacht tijdens het lezen van dit artikel was niet zo zeer gericht op de zogenaamde order verstoorders.

Het ging in feite over dieren maar die kwamen in het artikel eigenlijk niet aan bod.

Alleen dat zinnetje onder de foto van de drinkende welp, dat onze dieren goed verzorgd worden.

Maar wat is goed?

 

Ik heb hier al vaker over geschreven en blijf me verbazen over de naïviteit van mensen.

Wat is goed verzorgen?

De pups of welpen de fles geven?

Deze dieren behoren in vrijheid te leven. Deze dieren behoren niet door brandende hoepels te springen om zo hun dagelijkse kost te verdienen.

Je zult mij nooit in een circus of dierentuin zien. Daar word ik nu kotsmisselijk van.

Wil je dieren in hun waarde laten, dan laat ze in de natuur.

Kom niet met ongefundeerde informatie dat deze dieren anders al uitgestorven zouden zijn.

Als hun tijd op deze aarde voorbij is dan verdwijnen ze…voorgoed.

Dat geld ook voor ons mensen.

Al houden we ons nog zo krampachtig vast aan deze aarde, al gebruiken we onze kennis om het klimaat te beïnvloeden, als we overbodig worden gaan we.

 

Maar ik dwaal af. Dat gebeurt vaker als ik weer eens op de zeepkist klim.

Dat geeft niet.

Het is een feit dat elk wezen, dier of mens, recht heeft om te leven zoals moeder natuur dat bedoelt heeft.

Alleen het feit dat een dier genoeg te eten krijgt en een droge slaapplek heeft is niet voldoende.

Een wild dier moet vrij kunnen zijn en niet door ons mensen aangegaapt te worden als hij of zij op zijn achterpoten moet rond waggelen met een rokje om zijn middel.

Dat is ook wat de hierboven beschreven dierenbeschermers waarschijnlijk ook bedoelde.

Of ze ook hun doel bereikt hebben waag ik te betwijfelen.

Ze kunnen proberen om de mensen beter voor te lichten over het lot van deze dieren.

Geef ons een alternatief zodat we vrije dieren kunnen aanschouwen in hun natuurlijke leefomgeving.

Alleen op die manier kunnen de dieren uit een circus gehaald worden.

Zodat we in de toekomst alleen nog maar naar mensen kunnen gaan kijken die op hun achterpoten waggelen met een rokje om hun middel.

O wacht, dat kun je al zien in de kroeg op de hoek van de straat, toch?

 

Het financiële plaatje.

 

Of kan ik beter zeggen de financiële puzzel want een plaatje is het al lang niet meer.

Nog geen vijf minuten geleden las ik op het Internet dat het Amerikaanse congres tegen het plan van redding had gestemd dat Bush had voorgesteld.

Al denk ik dat Bush zelf weinig met het ontwerp van dit plan te maken heeft gehad. Hij is alleen de spreekbuis van de meute achter hem.

Wouter Bos wil nu gaan bidden en wij als onnozele belastingbetalers mogen mee bidden.

Want laten nu even heel eerlijk zijn. Het is toch de gewone man die dit voelt in zijn beurs, toch?

De aandeelhouders zien hun aandelen wegsmelten, harder dan de globalwarming dat kan doen. Ik heb er geen medelijden mee, deze personen hebben reserves, dikke reserves.

De topmensen hebben zich op een schandalige wijze verrijkt en nu blijkt de koek op te zijn.

Het financiële imperium dat al langer uit een enorme luchtbel bestaat zakt dan langzaam in elkaar.

Gevolgen?

Geen flauw idee. Een beetje leedvermaak heb ik wel als ik de paniek op tv zie als de beursen enorm kelderen. Ik heb te weinig om mij nu ergens zorgen over te maken.

Maar denk ik nu niet verkeerd?

Want is het niet de gewone belastingbetaler die straks de puinhopen mag opruimen terwijl alle ex aandeelhouders zich verwarmen aan hun armzalige miljoenen die ze uit de puinhopen hebben weten te redden.

Waarschijnlijk klik ik zuur, heb ik leedvermaak. Dit is best mogelijk.

Er wordt met zulke grote bedragen gegoocheld dat ik het niet meer volg.

Een ding staat wel vast.

Tegen de tijd dat ik 65 jaar wordt en een stuk van de koek wil hebben is deze op. Dan rest mij alleen nog maar de rode pil.

Rode pil?

Wordt over een aantal jaren gratis verstrekt aan mensen die dreigen in de AOW te komen.

Even nadenken nu!

Sonja Bakker.

 

Na jaren van diverse diëten te hebben geprobeerd is daar dan nu het fenomeen Sonja bakker.

Hoe meer zij in de belangstelling komt, hoe meer ik mij tegen haar afzet.

Waarom?

Weer een nieuw dieet. Weer een dagmenu wat je moet volgen. En dan. De rest van mijn leven eten wat Sonja mij voorschrijft.?

Dan moet je het zelf maar weten, zullen velen mensen denken. Inderdaad, dat is zo.

Door al deze diëten in mijn leven heb ik geleerd wat gezond eten is. En inmiddels eet ik dus ook heel gezond.

Elke dag verse groenten, veel fruit, magere producten met weinig verzadigd vet en ga zo door.

Maar dan heb ik het wel over de maaltijden. Mijn drie maaltijden per dag zijn goed uitgebalanceerd, voedzaam en hartstikke gezond.

Maar de dag bestaat uit meer dan alleen deze drie maaltijden en het is daar dat ik de mist in ga.

Mijn tussendoortjes zijn funest. Lekker, nauwelijks voedzaam maar lekker.

En dat is wat nog geen enkel dieet mij heeft kunnen leren.

Hoe ga ik om met deze tussendoortjes.

Verwar dit gegeven niet met tussendoortjes die het dieet aangeeft. Verstandelijk weet ik wat ik wel mag en wat niet. Maar gevoelsmatig moet ik gewoon lekker kunnen snoepen.

En kom mij niet aan met die troep van gevoelens uiten, erover praten en wat zit mij dwars uit mijn jeugd, welk onverteerd trauma sleep ik met mij mee.

Ik ben een vrouw die gezond eet maar niet van het snoepen af kan blijven. Een tegenstrijdigheid die klinkt als een klok.

Daarom steiger ik ook als ik de naam Sonja Bakker weer lees.

S.A.S, ja lekker, ik neem er twee.

 

Ben ik naïef?

 

Ben ik misschien kortzichtig? Zou best kunnen maar als ik op een heel gewone dag naar buiten kijk en zie hoe mijn buren met elkaar omgaan sta ik toch even stil.

Geen goedendag of goedemorgen kan er vanaf. Niet zo best, zult u zeggen. Maar gezien in het licht van de hevige strijd die in het middenoosten nog steeds aan de gang is, is dit wel een verademing.

Hoe dat zo?

Nou kijk. Links woont een islamitische familie. Vrouw met hoofddoek, haar blik zedig omlaag geslagen. Man inclusief baard die met zwier de taak als hoofd van het gezin op zich neemt. Een normaal gebeuren, ook in ons koude kikkerlandje.

Rechts een joodse vrouw. En dan bedoel ik orthodox. Ze draagt steevast lange zwarte kleding, haar enkels, bedekt met donkere ondoordringbare kousen, zijn nog net te zien.

En dan natuurlijk de pruik. Ook haar bezoek ziet er behoorlijk orthodox uit. Keppeltje, pijpenkrullen en het beeld is compleet.

Buren. Een Nederlands spreekwoord zegt, beter een goede buur dan een verre vriend.

Deze buren denken daar waarschijnlijk iets anders over.

Toch zie ik hier een lichtpuntje. Men negeert elkaar. Men zegt geen goedemorgen maar men wisselt ook geen scheldtaal uit. In het trappenhuis heerst vrede.

En dat is zo opmerkelijk.

Niemand van beide families heeft het recht om de ander eruit te gooien. Niemand kan het recht in eigen hand nemen. Alle eventuele geschillen of vooroordelen worden braaf achter de eigen voordeur gehouden. Nee, het zijn geen vrienden maar ze staan elkaar dus ook niet naar het leven.

Laat ik dan dit gebeuren eens verplaatsen naar Palestina en Israël. 

Is het naïef om te denken dat een dergelijk gebeuren ook daar kan werken? Alles anders loopt toch spaak.

Geen Israëlische of Palestijnse regering. Geen Israëlische staat maar ook geen Palestijnse.

Dan zijn het twee volken die beide niet over de ander kunnen beslissen.

Naïef? Jazeker maar wel lekker rustig.

 

Gezamenlijk in behandeling?

 

Een van de laatste nieuwtjes uit de medische wereld is toch wel erg bizar.

Het schijnt dat een Amsterdams ziekenhuis het overweegt om onderzoeken en consulten te bundelen.

Het bespaart tijd en geld. Mensen met dezelfde klachten worden dan gezamenlijk gehoord.

Gezellig toch.

Ik zie het volgende voor me. De wachtkamer bij de vrouwenarts zit stampvol. De assistente komt binnen met in haar hand een klembord. Zonder haar ogen van dit bord af te halen lanceert de het volgende.

‘Wie komt er voor een uitstrijkje?’ Tien vrouwen steken de vinger op en mogen alle tien tegelijk naar binnen waar in een halve cirkel de onderzoeksstoelen al opgesteld staan. De vrouwen kijken elkaar een beetje lacherig aan maar halen dan hun schouders op. Ach, zie je ze denken, we hebben allemaal hetzelfde tussen onze benen zitten, toch?

De vrouwen trekken de slipjes en tanga’s uit, nemen plaats, spreiden de knieën en plaatsen hun voeten in de daarvoor bestemde beugels. Het wachten is op de dokter.

Die laat dan ook niet lang op zich wachten.

‘Goedemorgen dames,’ klinkt zijn zware stem en hij neemt plaats op zo’n gemakkelijke kruk met zwenkwieltjes.

Met de eendenbek in de aanslag rolt hij moeiteloos naar vrouw nummer een.

‘Even ontspannen mevrouwtjes en dan rolt hij alweer door naar de volgende vrouw.

Uiteraard gebruikt hij nog steeds hetzelfde speculum, kijk als je kosten wilt besparen moet je het ook goed doen.

Na afloop krijgen de vrouwen een briefje mee waarop staat dat ze over een dag of tien even mogen bellen voor de uitslag. Een vijftal vrouwen staat voor de tien dagen om zijn alweer voor de deur. Ze hebben ineens zo’n onverklaarbare jeuk…

 

Overdreven, belachelijk? Ja natuurlijk, dit zou geen enkele vrouw accepteren en ik mag hopen geen enkele dokter uitvoeren. Het punt is dat de patiënt dokter relatie in de meeste ziekenhuizen al erg onpersoonlijk geworden is, je bent echt niet meer als het zoveelste geval.

Om er dan vanuit te gaan dat mensen met dezelfde symptomen ook misschien gelijk behandeld kunnen worden is ook belachelijk.

Ik als leek weet dat dezelfde klachten niet automatisch inhoud dat de behandeling ook hetzelfde is.

Ik griezel elke keer weer als ik tegenover een nieuwe co-assistent zit. Hij of zij gebruikt het grootste gedeelte van het consult om te schrijven. Ik vraag mij elke keer weer af, horen ze nu echt wel wat ik zeg. Waarom moet ik zo door vragen om een beetje informatie te krijgen.

Hoe zou ik mij voelen als ik samen met een aantal onbekenden tegenover zo’n pief kwam te zitten. En hij of zij maar pennen.

 

Nee, alsjeblieft geen gezamenlijke behandelingen. Behandel ons als mensen dan zien wij achter het masker misschien ook de mens in de arts en kan er een vertrouwensband ontstaan die o zo noodzakelijk is voor het herstel.

Vrijheid of betutteling?

 

Vrijheid van meningsuiting, het heiligenhuisje van west Europa.

Wij mogen alles zeggen, wij mogen iedereen legaal beledigen. Wij snappen het absoluut niet dat anderen ons dit recht willen afnemen.

Of het nu gaat om afkomst, godsdienst of cultuur, over alles moet gesproken kunnen worden. En over alles moet de spot gedreven kunnen worden.

Alleen is dit behoorlijk eenzijdig.

Ik kan het dan ook totaal niet verklaren waarom een Beierse minister de Turkse film, De Vallei Van De Wolven, wil verbieden.

Ik heb de film nog niet gezien maar hij handelt nu eens niet over de slimme Amerikanen die allerlei complotten in het buitenland oplossen maar andersom. In deze film is Amerika de boosdoener.

Nee, nu mag het niet. Waar is dan nu de vrijheid van meningsuiting gebleven?

Ik ben verward, vindt u dat vreemd?

Ik wil die film graag zien, het is maar een verzonnen verhaal. Een scenario dat is ontsproten aan de fantasie van de schrijver.

Door het vele lezen wat ik doe kom ik regelmatig boeken tegen waarin supermachten niet goed uit de doeken komen. Nou en, het leven is nu eenmaal niet zo zwart wit als de media ons in dit meningsvrije landje wil doen geloven.

Daarom zeg ik ook, recht op vrije meningsuiting? Ja, absoluut. Maar dan wel voor iedereen, dus ook als wij iets horen of zien in een film dat we eigenlijk niet leuk vinden.

Recht om legaal iemand te beledigen? Denk na en gebruik je goed fatsoen.

Heeft iemand hier nog iets aan toe te voegen?

 

De ellende genaamd circus.

 

Als kind was ik gefascineerd door de bonte stoet wagens en dieren, de clowns voorop.

Met olifanten die bedekt met kleurige kleden de stoet sloten.

’s Avonds in mijn bed kon ik niet wachten totdat het zaterdag was en ik voor het eerst door mijn ouders meegenomen werd naar het circus. Draaiend op mijn houten klapstoel zat ik dan eindelijk in de grote tent. Het geroezemoes van honderden mensen zoemden als bijen en de spanning hing voelbaar in de lucht.

Ik was nog maar een kind dat geen idee had van het geen ik te zien zou krijgen. Vond ik het leuk?

 

Bij de clowns zal ik wel gelachen hebben, ik weet het niet meer. Wat mij bij gebleven is uit mijn enige bezoek aan het circus is verdriet. Verdriet om oude dieren die kunstjes moesten doen. Het is natuurlijk onzin maar het leek alsof ik het verdriet en het leed van deze dieren kon voelen.

Ik vond het namelijk toen en nu nog, niet leuk om een tijger apathisch om te zien rollen, om hem door een brandende hoepel te zien springen. Mijn ouders die mijn stilte voor angst aanzagen verzekerde mij dat ik nergens bang voor hoefde te zijn. Er waren immers tralies rondom de dieren. Maar het waren juist die tralies die mij angst inboezemde.

Ik was totaal niet onder de indruk van enorme kolossen die op hun achterpoten konden staan met hun slurf in de lucht. Een aap achter een kinderwagen die op zijn hoofd een hoed met veren droeg was ook niet grappig.

 

En dan kom ik nu bij de kern van dit stuk. Circusdieren. Het leed, de minachting van de mens voor deze dieren. De mensen die geld betalen om dieren in hun meest vernederde posities te kunnen zien.

‘Ach, die beesten worden toch goed verzorgt.’is een veel gehoorde uitspraak. Is dat zo?Heeft een circusdier niet net zoals een ander levend wezen meer nodig dan alleen brood en water?

Hebben ze de vrijheid niet nodig, het normale contact met soortgenoten.?

 

Denken sommige mensen wel eens na over het lot van deze circusdieren? Wat is het resultaat van lange jaren handelingen doen die volkomen tegen hun natuur is. Het lichaam van een olifant is nu eenmaal niet geschapen om op regelmatige basis op zijn achterpoten te staan. Resultaat: artrose na dertig jaar trouwe dienst.

En hoe leven deze dieren als de mensen weer thuis zijn? Hebben ze dan de ruimte die sommige dieren in de dierentuinen hebben? Kunnen ze even rennen op een groene weide, even rondtollen in het water?

Deze dieren zitten na sluitingstijd weer in hun hokken. De baas kan het zich echt niet veroorloven om zijn tijger even op het grasveldje achter de tent te laten rennen.

En hoe zit het met de dieren die echt opgebrand zijn. De oude, zieke dieren? Afgedankt in een hok op de plaats waar het circus overwinterd vegeteren deze dieren soms nog jaren door.

 

Wat kun je er aan doen?

Het compleet negeren van circussen met dieren in welke vorm dan ook. De mensen opmerkzaam maken op het leed van de circusdieren. Zorgen dat deze opgevangen kunnen worden in dierentuinen waar ze misschien nog op een waardige oude dag kunnen hopen.

Want zeg nou zelf, is het echt zo leuk om een beer te zien dansen met een ring door zijn neus en een tule rokje aan?

En dit is nu het punt waar wij als schrijvers kunnen helpen. Breng deze feiten de wereld in. Schrijf erover. Als column of als verhaal in een schrijfwedstrijd. Discussieer erover in forums. Maak mensen wakker.

Schrijf en schreeuw zo de waarheid de wereld in. Geef circusdieren zo een kans om gehoord te worden.

 

 Mickelke